| Więcej o Jodze |
Strona 10 z 11 VII. Siódmym stopniem astangajogi jest dhjana – medytacja jogiczna, przepływ myśli ujednoliconej. Stan dhjana osiągamy wówczas, gdy w punkcie, w którym doszło do dharany, umysł potrafi wytrwać dostatecznie długo wobec samego siebie w formie przedmiotu medytacji, bez żadnych przerw wywołanych wtargnięciem innych funkcji. Jak woda przyjmuje kształt naczynia, w którym się znajduje, tak umysł, gdy kontempluje obiekt, przybiera kształt tego obiektu. Jeśli umysł myśli o wszechprzenikającej boskości, w wyniku długotrwałego poświęcenia zostanie ostatecznie przekształcony na podobieństwo tej boskości. B. K. S. Iyengar Gdy strumień koncentracji jest nieprzerwany, powstały stan jest kontemplacją, dhjaną. Jak drucik żarówki żarzy się i daje światło, gdy przepływa przezeń nieprzerwany prąd, tak umysł jogina rozjaśniany jest przez dhyanę. Jego ciało, oddech, zmysły, umysł, intelekt i ego są zintegrowane z obiektem kontemplacji: Wszechduchem. Jogin trwa w stanie świadomości, którego nie można określić. Nie odczuwa niczego poza Najwyższą Błogością. Widzi w niej światło podobne kształtem do błyskawicy, świecące poza ziemią ci niebem. Widzi światło, które świeci w jego własnym sercu. Staje się światłem dla siebie i innych. Zatrzymaniem się i dokładnym przyjrzeniem się naturze danego zjawiska. Bezpośrednim doznawaniem zamiast interpretowania bezpośredniego doznania. Znieruchomienie umysłu. |
|||||||||||||
