| Więcej o Jodze |
Strona 9 z 11 VI. Szóstym stopniem astangajogi jest dharana – skupienie, uwaga, koncentracja, łączność związanie świadomości z miejscem. Dharana jest stanem skupienia umysłu, który poprzedza osiągnięcie stanu medytacji. Sadhaka (praktykujący), którego ciało jest ujarzmione przez asany, umysł wysubtelniony ogniem pranayamy, a zmysły wzięte w karby za pomocą pratyahary, osiąga szósty stopień, zwany dharaną. Całkowicie skoncentrowany na jednym obiekcie lub zadaniu jest przez nie pochłonięty. Umysł musiał być uprzednio uspokojony, by taki stan całkowitego zaabsorbowania był teraz możliwy. Samjama oznacza ostatnie trzy etapy techniki jogicznej: koncentrację (dharana), medytację (dhjana) i stazę (samadhi). Te praktyki duchowe określa się jako subtelne, aby podkreślić, że nie zawierają one żadnej nowej techniki fizjologicznej. I tak bardzo są do siebie podobne, że gdy jogin zabiera się do którejś z nich, wytrwać w niej może jedynie z wielkim trudem, niekiedy zaś całkiem wbrew sobie, ześlizguje się w medytację bądź w enstazę (stazę). Skupienie uwagi stanowi początek medytacji. Ćwicząc, deklarujemy naszą gotowość do bycia tu i teraz oraz do przyjęcia tego, co oferuje nam życie. Takiej postawy nie wspiera ani do niej nie zachęca rozgorączkowany świat zewnętrzny, nie czyni tego także pełen zamętu umysł. Wszystkie sygnały mówią, aby z niej zrezygnować. Chodź tędy, chodź tamtędy. Spróbuj tego. Spróbuj tamtego. Bardzo trudno jest siedzieć na swoim miejscu i po prostu czekać tam na wszystko, co się pojawi. Tego właśnie musimy się nauczyć. |
|||||||||||||
